Το χρέος

     ΄Ενα τσορομπίλι φεύγει στα τριάμισι χρόνια από το χωριό, που γεννήθηκε.....
   Tο ξαποστέλνει η ανέχεια μαζί  με την πεντάφτωχη οικογένειά του στην μετανάστευση, σε πιο εύφορα μέρη  για να θεριέψει η ελπίδα !.
   Ξεκινάει ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή.!
   Καβάλα στο ταπεινό οικογενειακό γαϊδουράκι, πάνω που έμαθε να ιππεύει ,κατηφορίζει τον κακοτράχαλο δρόμο και κοιτάζει πίσω με ξεπλυμένα απ' το κλάμα μάτια.
   (΄Ισως νά'χει την σημειολογία του αυτός ο δρόμος.Φεύγεις τρέχοντας και γυρνάς με δυσκολία !)
  Το μόνο γνώριμο μέρος της τρυφερής ζωής του ,τα σπίτια και τα καμποχώραφα, το Καρκουλωτό με τα πρίνια και το μαντρί , τα ζά και τα γίδια, τα λιβάδια  οι στρούγκες και τα στανοτόπια, χάνονται σιγά- σιγά απ' το κάδρο, που αγκαλιάζει την ύπαρξή  του.
  Ξεφτίζουν τα αρώματα,που το αναθρέψαν,τα χρώματα που το συντρόφεψαν, τα παιδικά τραγούδια που τον νανούρισαν.
  Κρατιέται το τσορομπίλι στο σαμάρι απ' το κολιτσάκι και καρφώνει το βλέμμα πίσω του.

  Ως κι ο γάϊδαρος αντιλαμβάνεται την οριακή στιγμή και στυλώνει επιβοηθητικά τα πόδια..
  Μια τελευταία ματιά στο σπίτι , λες κι αισθανόταν ,ότι έπρεπε να κρατήσει στην μνήμη την εικόνα του.
  Τον φούρνο στον δρόμο, περιφραγμένο με δεμάτια από ξύλα.
  Το μπαλκόνι με την κληματαριά και τις μυτζήθρες.Πιο 'κεί την πυτιά. .Τον κήπο με τις αμυγδαλιές και το γουρούνι.
  Την χοντρή πέτρα στο τελείωμα της μάντρας στον δρόμο.
   Οι χρυσοκέντητες αχτίνες του ήλιου, έτσι όπως ανακλούν τις εικόνες των  αγαπημένων προσώπων που το αποχαιρετούν, μοιάζουν σαν να φορούν φωτοστέφανα.
  Ο παππούς,η γιαγιά, ο θείος και δυο-τρεις παιδικοί φίλοι και συγγενείς..
    Δεν το ξέρει αλλά το νιώθει....
  Φεύγει από οικεία πρόσωπα για πάντα.
  Αφήνει την γενέτειρά του για μια άλλη πατρίδα.. Κι άλλη πιο μετά !
  Μια πατρίδα που ,ότι και να της προσφέρει, πάντα θα του θυμίζει, ότι είναι ένας ξένος.
  Μια πατρίδα που με τα πολλά θα τον πάρει στην αγκαλιά της , αλλά μέχρι σήμερα  , θα νιώθει ότι αλλού χτυπάει η καρδιά του.!
  Λίγα φευγαλέα ταξίδια, ίσα που βοηθούν να ξεσκονίσουν τις αραχνιασμένες φωτογραφίες της μνήμης.
  Το ανάγλυφο του χωριού είναι όπως το θυμόταν.
  ΄Ολα τ' άλλα όμως είναι διαφορετικά.
  ΄Αλλα σπίτια, μπερδεμένα χρώματα στα πορτοπαράθυρα, αλλαγμένα πρόσωπα.
   Και πολλοί που λείπουν.... Και πολυαγαπημένοι.
   -Πόση δροσιά να φέρει και το Τοιχιό ?
   -Φεύγει έτσι η φούντωση ,που βάζει στην καρδιά η απώλεια. ?
   -Ποιος θα με καλοκαρτερήσει  ?
   -Ποιος θα μου δείξει αγαπημένους παιδικούς τόπους ?
    -Ποιος θα με συστήσει ?
     Σκύβοντας για λίγο γάργαρο νερό είδα τα μούτρα μου, όπως όταν είμουνα παιδί.
     Σήκωσα το κεφάλι μου και κοίταξα τον ήλιο ,που σκαπέταγε πίσω από τον Κνάκαλο.
      Ναι το ιερό βουνό της Κνακαλησίας Αρτέμιδος , προς τιμήν του οποίου πήρε το όνομά του το blog αυτό.
     Για να μου θυμίζει το χρέος προς την γενέτειρά μου.
   Τις Καφυές ,την Χωτούσα.
   Την πατρίδα μου ,που φωλιάζει περήφανα στην ταυτότητά μου,( όνομα μπορεί ν' αλλάξεις,πατρίδα ποτέ !).
  ΄Οχι πως ξεχνιέται ποτέ, αλλά νά !
    Φεύγουν τα χρόνια σαν νερό ....

Υ.Γ. Δεν πρόλαβα να πάω και στην ....Κουτουμού !!!