Κάποια φορά θέλησα , μεγάλος πια, να κάνω πλάκα στον μπάρμπα Γιώργη, τον παππού μου, ενθυμούμενος τα λόγια ,που μου είχε πεί ο θείος Σωτήρος στην πρωτόλεια μύηση ,στο ''τσαγανό'' και στην αφοβία της οικογένειας.
Του λέω λοιπόν με ύφος σοβαρό.
Τελικά ''φοβούνται οι Κουρεμενέοι ;''
Πετάχθηκε πάνω σαν ελατήριο.
Φούντωσε το μουστάκι του, σαν σκατζόχοιρου προβιά.
Τα μάτια του, που η όραση είχε από καιρό εγκαταλείψει, πέταγαν φλόγες.
Το χέρσο λιβάδι του βολβού τους ,απ' όπου η ίριδα έστελνε αστραπές, με ακίδα στοχάστρου την βασιλεμένη τους κόρη, έμοιαζε με ζωντανό πεδίο μάχης.
Είδα με μιας, σαν ταινία, την ανήλικη ορφάνια του, τον αγώνα να στηρίξει την μάνα και τα μικρότερα αδέλφια του, τις λαβωμένες νίκες του στο μαγκάλι της επιβίωσης,την 8χρονη θητεία του στον Ελληνικό στρατό, με τα κρυοπαγήματα στις κλεισούρες της Αλβανίας, τις απώλειες των παιδιών του, την αναγκαστική (λόγω φτώχειας) αποδημία των συγγενών του, τους τελευταίους αγώνες της ζήσης και πάντα, κάθε φορά, να είναι μπαρουτοκαπνισμένος ,αλλά όρθιος, ατρόμητος ,,στο ναρκοπέδιο της ζωής του.
Με ανοιγμένα τα χέρια στην θέση της αναρώτησης ,βροντοφώναξε με την στεντόρεια φωνή του
''τί 'ναι αυτό που είπες παιδί ;''.
Σαν να άκουσε την μεγαλύτερη βλασφημεία ,είχε στάση οδοστρωτήρα.
Ποιά μάτια και ποιά όραση ?
Εκείνος ,την στιγμή εκείνη ,''καλλίγωνε ψύλο στον ανήφορο...''
Εξωκόσμια μορφή ,στην φάση εκείνη ,ήταν ο παππούς μου Γεώργιος Θεοδώρου Κουρεμένος.
Το μόνο ανθρώπινο πάνω του ήταν λίγες σταγόνες αίμα, από το απότομο δάγκωμα των δοντιών στα χείλη.
Η αποφασιστικότητα προσωποποιημένη.
Σαν να ήθελε να διατυμπανίσει ...
''Καταλάβετέ το, οι Κουρεμενέοι είναι ο φάρος
'κεί που τελειώνει στο μέτρημα το θάρρος. ''.-
Υ.Γ.
Κουρεμένος = Κουρά + Μένος
Μένος = Οργή με επιθετικότητα
Κουρά = Μύηση, κούρεμα, αλλά κατά την Καππαδοκική διάλεκτο = ορυχείο σιδήρου.
Κατά συνέπεια έχει βάση, πέραν του συνήθους ( κουρεμένος=αυτός που έχει κουρευτεί )
η ερμηνευτική εκδοχή ότι...
Κουρεμένος =Ατσαλωμένος ή κατά την σημερινή ορολογία του κινηματογράφου...
Κουρεμένος = Ράμπο.-
Του λέω λοιπόν με ύφος σοβαρό.
Τελικά ''φοβούνται οι Κουρεμενέοι ;''
Πετάχθηκε πάνω σαν ελατήριο.
Φούντωσε το μουστάκι του, σαν σκατζόχοιρου προβιά.
Τα μάτια του, που η όραση είχε από καιρό εγκαταλείψει, πέταγαν φλόγες.
Το χέρσο λιβάδι του βολβού τους ,απ' όπου η ίριδα έστελνε αστραπές, με ακίδα στοχάστρου την βασιλεμένη τους κόρη, έμοιαζε με ζωντανό πεδίο μάχης.
Είδα με μιας, σαν ταινία, την ανήλικη ορφάνια του, τον αγώνα να στηρίξει την μάνα και τα μικρότερα αδέλφια του, τις λαβωμένες νίκες του στο μαγκάλι της επιβίωσης,την 8χρονη θητεία του στον Ελληνικό στρατό, με τα κρυοπαγήματα στις κλεισούρες της Αλβανίας, τις απώλειες των παιδιών του, την αναγκαστική (λόγω φτώχειας) αποδημία των συγγενών του, τους τελευταίους αγώνες της ζήσης και πάντα, κάθε φορά, να είναι μπαρουτοκαπνισμένος ,αλλά όρθιος, ατρόμητος ,,στο ναρκοπέδιο της ζωής του.
Με ανοιγμένα τα χέρια στην θέση της αναρώτησης ,βροντοφώναξε με την στεντόρεια φωνή του
''τί 'ναι αυτό που είπες παιδί ;''.
Σαν να άκουσε την μεγαλύτερη βλασφημεία ,είχε στάση οδοστρωτήρα.
Ποιά μάτια και ποιά όραση ?
Εκείνος ,την στιγμή εκείνη ,''καλλίγωνε ψύλο στον ανήφορο...''
Εξωκόσμια μορφή ,στην φάση εκείνη ,ήταν ο παππούς μου Γεώργιος Θεοδώρου Κουρεμένος.
Το μόνο ανθρώπινο πάνω του ήταν λίγες σταγόνες αίμα, από το απότομο δάγκωμα των δοντιών στα χείλη.
Η αποφασιστικότητα προσωποποιημένη.
Σαν να ήθελε να διατυμπανίσει ...
''Καταλάβετέ το, οι Κουρεμενέοι είναι ο φάρος
'κεί που τελειώνει στο μέτρημα το θάρρος. ''.-
Υ.Γ.
Κουρεμένος = Κουρά + Μένος
Μένος = Οργή με επιθετικότητα
Κουρά = Μύηση, κούρεμα, αλλά κατά την Καππαδοκική διάλεκτο = ορυχείο σιδήρου.
Κατά συνέπεια έχει βάση, πέραν του συνήθους ( κουρεμένος=αυτός που έχει κουρευτεί )
η ερμηνευτική εκδοχή ότι...
Κουρεμένος =Ατσαλωμένος ή κατά την σημερινή ορολογία του κινηματογράφου...
Κουρεμένος = Ράμπο.-
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου